nomingoo

Тэнгэрийн гунигаар газар уйлдаг
Тэнд яагаад очих тийм дуртайгаа би мэддэггүй
Улигт сарны гэрлийг ширтэн
Уйтгарлан суух гэж дурладагаан ойлгодоггүй

Ариг саарал манан бууж
Нөмгөн хөнжилд шурган наадхад
Ахиад намрын мод шиг нүцгэрч
Тэнгэр өөд тэмүүлэн ургамаар
Тэнд тэнгэрийн гунигаар уйлж
Тэнд газрын гунигаар шүлэглэмээр

Сэтгэл гэж үгүй чиний хайранд уягдаж орхисон би...
                                                       Хэнсэн билээ

Намрын гуниг сэтгэл өвтгөж
Навчисын уй зүрхэнд халджээ
Чиний үнэр өвөрт үлдсэнийг
Анхны цасан дарж орхижээ...
Гунигт харцанд чинь хайрын цэцэг
Дахиад дэлгэрэхийг харахгүйн гэж харамсавч
Гудамжнаа хөглөрөх навчисын амиар
Амьдарч байгаа тул үхэж үл болно ...

Цэцэгсийн сүүдэр хөлд орооцолдход
Цээжиндэх гуниг зүрхэнд харваж
Харах ёсгүй зүйлсээн харж
Хачин ихээр би гунигладаг
Нуугиж нурамласан галан очис
Авалцахын өмнө чимээгүй дүнсийх шиг
Нурамласан их хүмүүсийн зовлон хэдэн мянганы дараа ч мэдрэгддэг
Нүдээ анихад сүүмийсэн дүрсүүд
Сүүдэр татан гуниг хүүрнэж
Нүгэл хийгээд буяны дэнсийг тогтоохын тулд дэлхий эргэнэ
Нүцгэн бүсгүйн галзуу тачаал зуун дамжин өрөөнд хадаж
Нүдээ анисан ч хүмүүсийн амьдрал сүүдэр ший мэт тархинд зурагдана
Цэцэгсийн сүүдэр хөлд орооцолдож
Цээжиндэх гуиг зүрхэнд харвахад
Харах ёсгүй зүйлс харагдаж
Хачин их гуниглал тархинд зурагдана

Шарласан навчис хөглөрнө
Навчис хөл дор амь тавина
Шаналал нь тийм нэгэн гунигтай
Санаад байхнаа сайхан зүйл үгүй ертөнцөөс
Салаад нисэж буй нь атаархмаар баяртай
Тэнгэрийн тэр бүүдгэр алсруу
Тэгэхнээ ор хоосонруу
Үг үгүй ертөнцийн чинадруу
Үгүй ээ үүлсын тийш ч юм уу ? одох нь гайхалтай
Хоосон хийгээд утга учиргүй дэргэд нисэлдэнэ
Хорвоо хийгээд ертөнцийн ганцаардалд хүлэгдэн үлдэнэ
Агь тарнийн шидэт үгсүүд агаарт нисэлдэнэ
Ай энэ хоосон атал биет бүхэн
Агуулга хийгээд хэлбэрээрээ
Адил юм уйтай ....................

Навчисийн тоос огторгуйн гүнд гэрэлтэнэ
Нарны тойрогоос ертөнцийн зүг даллана
Сүүлт од одох
Сүүн замаас цааш
Сүнсий эрх чөлөөрүү гэрлийн хурдаар ниснэ
Сарны таталцалд цалгисан тэнгэсийн ус шиг сэтгэлд
Салхин хээ үлдээсэн навчсийн амийг бясалгаж
Амьдрал гэгч бодлогийн
Алдаа хийгээд хариултыг 
Амь биеээрээ бөглөвч .....???

Агуулга хийгээд хэлбэрээ
Амьд хийгээд үхсэн
Адилхан юм уйтай ............

Худлааг зохиож өөрөө түүнд итгээд
Хуурмагт найдаж өөрөө өөрийгөө бөхөөгөөд
Нар нь халуунаас сар шиг хүйтэнг хайж
Навч шиг хагдрах хорвоод цэцэг шиг мөнх дэлгэрхийг хүсэх би хэмээгч
Цаг мөч бүрийг өмчилж шунана
Цангасан адил хором бүрт ховдоглож дурлана 
Тавилангийн төгсгөл
Таслал мэт амьдралдын гинжэнд ороогдон
Тавлах мэт түнэр харанхуйд шигдэн татагдана
Ертөнцийг анирдаж чимээ чагнахуйд
Ухаарал гэмшил хөг нийлэнэ
Ер бусын уянгалаг дуунаас гашуун агаад чихэрлэг амтагдана
Байхгүйд байгаагаараа амьдарсаны шагнал
Бараан сүүдэр гэгээн өнгийг өөрийн гараар зурна.

Одоо оройтсон
Онцолж магтдаг
Хуруунд минь
Хуримын бөгж гялалзах болсон
Олон өдөр хайрласан хайр минь
Ондоо хүнийг хайрлах болсон
Одоо оройтсон
Нүдэнд чинь би дүрээ тольдож
Нүгэлээ тэндээс харахгүй болсон
Нүцгэн чигээр өвөрт чинь эрхэлж
Нөмөрсөн тэрлэгээ үнгэхгүй болсон
Одоо оройтсон
Дэндүү ихээр хайрласан сэтгэл минь
Дээлийн эмжээр шиг сэмрээд дууссан
Дэлхий хүртэл багадсан хайр минь
Дэрхийн нисээд ирэхгүй болчихсон
Одоо дэндүү оройтсон
Гунигтай нүд чамайг хормойдож
Гутлаан ширтээд нулимсаа залгихад
Зээр шиг цахилсан чиний хүсэлд
Зэрвэсхэн ч болтугай тороогүй болхоороо
Дагжиртал чичэрсэн зүрх ганцаардаж
Даарсан сэтгэлд хань болсоныг түшсэн юм
Тэгэхэд л чи эргэж хараагүй байж
Тэгсэн мөртөлөө..................
Одоо дэндүү оройтсон..............

Зүүд эргэж тавласан сүнс
Зөнгөөрөө байхад оролдсон хүмүүс
Сартайд сар хайсан
Нартайд гэгээ хайсан гуйлагчид.....
Юутай өрөвдөм............................
Биелэхгүйг мөрөөдөх
Биежихгүйг санаашрах
Хүсэхгүйг хүсэх
Хүн чанараа уландаа гишгэх
Яасан амархан ..................
Тасарсан мах
Үсэрсэн цус
Тавалсан амьдрал
Танихгүй ертөнц
...........Бурхан минь .........
...........Би хаана байна аа...

Хүрч боломгүй дээр  хүсэл оршиж
Барьж боломгүй дээр цаг хугацаа эргэж
Тайлж боломгүй ертөнцөд бид амьдарч
Таниж дуусахгүйгээр насаан барна

Цэцэгсийн амьсгалыг хөлөөрөө мэдэрч
Газрын амийг тэндээс аваад
Нүүх үүлсэд сэтгэлээ дайж
Нөмгөн тавилангаа тэдэнд даатгахуй
Анир чимээгүй нүдэн дэлхийн
Гүн шөнийг дэнлүү чиг манаж
Ахиад мянган жил би
Хээрийн салхи шиг бардам оршимоор...
Хүлээс хийгээд хүсэлдээ баригдсан
Хүн болон зовж байхаар
Амар амгалан дэлхийн хөрсөнд
Цэцэг болон ургаж орхимоор
Зовлонд нухлагдсан хэн нэгэн
Зоргоор гишгэг эгэл биеийг минь
Уран дэлбээ минь хөлийг чинь үнсээд
Амиа тавиг.......... Харамсах зүйл арга ..

Аниргүйг анирдаж цаг хугацаанд уусахсан
.......Гэж мөрөөдөх юм .................Хачин
Амгалан хийгээд зовлонг хутгаад
Арз мэт ундаа нэрэхсэн
......Гэж тэнэглэх юм...................Хачин

Хоосоныг алгандаа атгаад инээхсэн
Хоёр хэмээст газарт нэгэн зэрэг оршихсон
......Гэж гиюүрэх юм.......................Хачин

Онохгүйд олдохгүй бай байхсан
Одоо хийгээд ирээдүйн огтлолцол болохсон
.......Гэж хүсэх  юм     .....................Хачин

Балар эртний зүүдэнд чи ирэхдээ
Баруун хацар дээр зөөлөн үнссэн
Тэр хацар одоо хүртэл халуу оргиж
Тийм гэхийн арга үгүй чим чим хийдэг
Чи даана ч мэдэхгүй .........................

Өөрийн чинь төлөө үхэж ч чадахгүй
Өөр нэгэнд өөрийгөө арилжахгүй 
Багтарсан гуниг дотогшоо урсахад
Өрөвдсөн нэгэн санаа алддаг
Чи төсөөлөх ч үгүй

Төгс бусын ертөнцөөс
Төгс төгөлдөрийг хайж
Төөрөлдөж ядсан өөрийгөө өрөвднөм
Төгсөх одоохон төгсөх байталаа
Төгсөхгүй мэт цохилох зүрхээ өрөвднөм
Ай даа энэхэн
Аниргүй сэтгэлээс урсан гарах үгс
Алихан газар очоод ахин үл гарах бол
Ай даа энэ
Амгалан эргэх хорвоогоос
Амир гэгээн дусал болоод би хэзээ уурших бол
Ай даа энэ
Алтаар ч үл арилжам эгэл өдрүүдийг
Алган завсараар урсгаж байгаагаа
Яаж нөхөх бол
Цээжнээ нэгэн их хөндүүр оргиход
Цэнхэр үүлсэд дайгаад би хэзээ тайван амьдрах бол
Ай даа ..................................

Тэнгэр газар
Тэнгэс уулнууд
Би бас чи
Бид явахын тулд ирсэн гэж үү
Ирэхийн тулд явна гэж үү
Эргээд төрнө гэж үү
Эсвэл хоосондоо оршино гэж үү
Наргүй дэлхий
Навчгүй модод
Намайг хамгийн ихээр гунисан байхад тодордог гэдэг гоо үзэсгэлэн
Үс бүрийн минь гуниглан мэгших чимээ
Үүдэнд чинь очоод хаалгийг чинь цохиж байна
Үхэл гэгч хамгийн сүүлчийн инээмсэглэл биш гэж нотлох гээд
Үлдсэн бүх эд эс минь энд бархирч байна .....
Энд ....

Болдсайханы үхлийн тухай шүлгэнд дээр бараг жилийн өмнө
сэтгэгдэл болгон оруулж байсанаа өнөөдөр олж ирлээ ...

Тэнгэрээс садрах тэнэмэл сарны туяа
Энгэрт минь зүүгдэнэ намар болжээ ...
Тэндхийн харанхуй зүрхэнд түрхэрнэ
Амир сэтгэлд өвөл иржээ .....
Улангассан салхи саранд улина
Аниргүй үдшийг сэрээхийг хүсжээ
Улцан шаргал туяа инээнэ
Ганцаардалаа нуухыг үнэхээр хичээжээ .....

Дэвтрийн завсарт хавчуулагдсан
Дэнгийн эрвээхэй ....................
                      миний хүүхэд нас

Мөстлөгийн үед хөлдсөн шувуу зүрхэнд жиргэнэ
Мөстсөн сэтгэлд ургасан цэцэгс аяархан дохилзоно
Садарсан гуниг хэлгий мөрөөдлийн үзүүр даялж
Шархадсан тавилан далиа хумина .... шөнө яасан аниргүй

Шуугиант амьдралаас бэргэж ауругт ээнэгшин бядлана
Шунал тачаалаас ангижрах гэж амир ахуй шүтнэ
Мөстсөн зүрхээ гэсгээх гэж архадын хүчийг хайвч
Мөслөгийн эрин , Мөстлөгийн эринээс хүйтэн жавар ханхална
Гэвч хүйтэн байгаад нь баярламаар ...........................
Хүн гэдгийн мэдрүүлж байгаад бүр талархмаар ..........
Хүйтэн ,аниргүй .......................................................

           ******        ******       ******

Бичсэн шүлэг минь надад таалагдахаан больжээ ай яасан их уй
Би өөртөө таалагдхаан бүр больжээ яасан их гуниг
Хүн чанар минь гээгдээд л байна уу даа  яасан их харуусал
Хүлээс бүхэнд баригдах болжээ ай яасан их харамсал

Зүгээр л нэг их хоосон
Зүрх тархи эд эс үгүй хоосон
Зүүсгэл гоёл, инээд бялдуучлал үгүй хоосон
Зүсэн зүйлийн шунал, атаархал үгүй хоосон
Би хоосон
Бие минь хоосон
Бишүүрхэл хийгээд бардамнал
Биет бүхэн хоосон .....
Ай даа бүгд хоосон
Авсан шигээ өгчихдөг амь амьдрал минь хоосон
Аав ээжий гэгдэх хэн бүхэн хоосон
Өчүүхэн биеээ бодох өөрөө би хоосон
Үхэл хэмээн нэрлэгдэх айдас бүр ч хоосон
Зүгээр л нэг их хоосон
Зүүд зэрэглээ шиг амьдрал зөвхөн
..........................................хоосон хоосон .....

Сүүдрээс өөр ариун юмгүй
Сүнснээс өөр өөрийн өмчгүй
Нүгэл дүүрсэн энэ л биенд минь
Нүд унагаад чи даана ч хэрэггүй ээ
Бие минь угаас хуурмаг ертөнцийн
Биелэл хийгээд хоосны тасархай
Үхэн хатан хайрлах амьдрал минь
Өөрийн юмгүй зуурдын зэрэглээ
Шунан дурлах уран бие минь
Шулмын адаар бүтээгдсэн тоглоом
Шуудхан хэлэхэд би өөрөө
Шийтгэл эдэлж буй эгэл ухамсар

Xүсэвч бичиж үл чадаx сонгодог мөртүүд
Xүслэн даллан шувуудын xамт зэллэн одоxуйд
Чилтэл бодоод ганц ч үг орж ирэxгүй цэнxэр үдшээр
Чимээгүйxэн зүрxээрээ зул асааж орxичиxоод
.......Үxмээр болоx юм ...........................................
...... Зүгээр л үxчиxмээр болоx юм.......................