nomingoo

Санаад л байхлаараа
Сарны элтэсийг цуглуулж 
Шүлэг нэрээд
Хөвөх мэт жингүйдэн суухуйд
Мэдрэхүйн судас чинэрэн
Сэтгэл гэгэлзээд
Доголон гуниг
Ганцаардал төрүүлэнэ .....

     Энхрий гэж
                                 Эгштэлээ хайрлах
                          Ээжийн хайраас
                   Энгэр нэвт сүү үнэртэнэ

Хүсэл  хөврөн сэмэрч
Улаан зүрх гунигтайгаар лугшаад
Гэгээнээ гээж
Цадиггүйгээр
Түүний төлөөнөө
Нулимсаа урсгахад


Нүглээс халхалж
Нөмөрч асгарсан сэтгэлээ дэлгэж
Үнэн шивнэх ээжийн үг
Хатуу байна

Дэнгийн гэрэлд шүлгийн мөртүүд бороо шиг асгарч
Дэндүү зугууханаар залуу нас  хөсөр унана
Чамайг сэмлэсэн , намайг гундаасан энэ хагацал
Цаг хугацааны буулганд сөхөрнө
Ирнэ дээ ... ирнэ
Чи минь .....

Зүүдэн хэлт мэдрэхүй үе үехэн зочилж
Зөндөө олон хуудсанаа мөрөө барлаад одно
Нүцгэн шөнүүдийн энэлэнг өвөр дотроо шатааж
Урьдхаасаа өөр оршихуйд
Гоёно доо ....
Би чамаараа

Сэтгэл дотроос хүйт оригоод
Сэмээрхэн тэд гуниг үүрлэчихсэн
Хөхөвтөр гэрэл улам бүдгэрээд
Дэлхийн амьдралаас би залхчихсан
Салхин амьсгалд гараа бүлээцүүлж
Огшсон хүслээрээ үүлсийг нөхөөд
Эмтэрсэн дэлхийн нүцгэн хэвлийд би
Уучлал тээсэн хайлан болж хоцорсон

Үндсээ тэвэрсэн амин судал
Тэнгэрлүү тэмүүлэн нисхийг хүсэвч
Үрсээн хайрлах эхийн сэтгэлээр
Зовлонт дэлхийг арга үгүй уягдана

Зөрөөд л өнгөрсөн
Тийм хүйтэн мөс шиг харц
Зүрх төөнөж  намайг
Цас шиг хайлуулсан нь
Солонго мэт баригдахгүй
Харагдахгүй
Хүртэхгүй ертөнцийн
Асуулт
Аан бас хариулт нь аж

Хачин гунигтай нүд
Зүрх зүсмээр ,
Зүрхээн зүсүүлмээр
Гунигтай харц
Уулзаад л өнгөрмөөр
Уйтай
Атлаа
Уруул нүцгэлж
Харанхуйн дунд
Нүцгэн зүрхийг
Лаа шиг шатаана

 ** ** **

Ямархан тавилан
Уулсыг уйлуулж
Үүлсийг нүүлгэж
Охиныг нь гэгэлзүүлээд
Ямархан хүн
Талын охиныг
Тэнгэсийн усанд 
Ухаангүй дурлуулаад
Ямархан учрал
Тив алгасаж
Орон дамнаж надад ирээд .....
Ямархан харц....
Тийм гунигтай ...

Өвс яах гэж ургаад
Яагаад хагдардагийг гайхан
Өөрөө өөртэйгээ ярилцаж суухуйд
Өтлөх гэж амьдраад
Үхэх гэж төрхийн уйг эдлэн шаналж суухуйд
Гундахын зовлон
Гунихын амьсгал дор гиюүрэн суухуйд

Хөл дор .....
Гаслант өвс ,зовлонт амьдраас
Хийсэн одох нь
Атаархал төрүүлэм....

Чамайг бодохуйд
Сэтгэл догдолж
Газраас тасран
Тэнгэрт жингүйднэ

Амталж , Үнэрлэж
Хүртэж ханаад
Авч бас өгч болох бүхнээ зориулчихаад
Ард нь ганцаардаад үлдэхүйд
Дахиад л бодол орооцолдон
Зовлон үерлүүлж ,жаргал ургуулж
Хэн нэгнийг хайрлаж эхлэх.....

Анзаараагүй алдсан бүхнийхээ
Үнэ цэнийг ухаараад
Ахиад эхлэе гэвч хожимдсон байх үед 
Гол дотогш зурсан шаналан садарч
Мөрөн болон урсхад
Инээсэн хүмүүс шумбадаг....
Ийм л гунигтай ....

Хайрлана гэж чи амласан атлаа  .......
Дэр нэвт уйлуулж
Зүрх нэвт шархлуулдаг .....

Эрчилсэн их давалгаа эргээ мөргөн буцах , өдөржин шөнөжингөө тэнүүлч саарал цахай эргэлдэн байдаг
тэр л газрыг заримдаа дэндүү ихэээр санан нууцхан нулимсаа арчих минь юусан билээ ....
Тэнгэсийн  нэгэн  гүнж насан туршдаа далайн од болхоор шийдээд дахиад хэзээч эргэж далайн гүнж болоогүй домог шиг ...............тэр их усны нэгэн хэсэг болмоор ...

Алс хязгаар нутгаа санахуйд зүрхэн ховдолоор гуниг дүүрнэ .....
Бараг хүний шахуу хэлээр шүлэг хэмээгчийг бичиж байгаа өөрийнхөө юу хийгээд байгааг заримдаа үл ойлгоно .....Гэвч ганцаардал хийгээд уйтгараар сэтгэл хахаад эхлэхүйд үзгээн шүүрэхгүй байж үл чадах ...  Заримдаа үхчих юмсан гэж бодох боловч тагтан дээрээ байгаа цэцгийг минь услах хүнгүй хатаад үхчих байх даа гэсэн бодол амиа хорлох тухай бодлыг минь замхруулах ....... Хэзээ  Хэн өгөөд ,
хэзээнээс энд байгаа нь үл мэдэгдэх хэдхэн хорчигор дэлбээ хэдэнтээ аминд минь орсоныг бодход
ертөнцөд уядаагүй юм гэж үгүй мэт ........

Зэргэлдээ ертөнцийн хашиграан сонсогдоно
Айдас төрсөнгүй ..............
Зэргэлдээ ертөнцийн аниргүй мэдрэгдэнэ
Сониучирхал хөдөлсөнгүй ....
Зүрх минь мөстжээ .........

Зүгээр дээ
Би дурлаагүй
Зүрхээн шархлуулж хайрлаагүй
Дэр нэвт уйлаагүй
Дэндүү жаргалдаа ташуураагүй
Гэвч
Надад биш
Тэрэнд
Ханан дээр гарсан сүүдэрт
Хайрласан зүрх
Хагасан бие
Дурласан шаналан байсан юм шүү ...

Ийм их гуниг
Чиний бэлэглэсэн цэцэгтэй даашинзанд
Дэндүү их зохижээ .....

Ийм их хайр
Миний бэлэглэсэн чиний зүрхэнд
Даана ч .........

Амьдралаас ангид
Амьдраад
Агшин хормоос салангид
Үхнэ дээ .....
Газар тэнгэрийн завсарт
Мөрөө үлдээхгүй
Ганцхан ширхэг өвсний
Сүүдэрт л шингэнэ дээ

Хайраас ангид
Хайрлаад
Хагацалаас ангидаар
Хагацана даа

Ухаарлаас ангидаар
Ухаараад
Уучлалаар жигүүрлээд
Ниснэ дээ

Хариулт үгүй асуулт олныг өөртөө тавиад
Будилж суухад
Хагацал баярын ирэн дээр
Гайхаж суухад
Амьдрал сайхан
Амьдрал сайхан гэж
Итгэхийг хичээж суухад
Айлын хүүд чихрээ булаалгачихсан
Охин минь
Уйлж ирэх ......
Амьдрал ...

Үзэг уйлуулж шүлэг бичих шиг гуниг алга
Үхлээ хүлээж амьд явах шиг зовлон алга

Тэмтрэгдэвч мэдрэгдэхгүй жаргалын төлөө
Тэнэгүүдийн дотор насыг элээж
Дотроосоо өтөөд гадагшаа гэрэлтхүйд
Хүлээсэн бүхнээ баригдахуйг ухаарах ...
Энэ л ....

Барихад атгагдана
Илхэд илэгдэнэ
Ай бас тэд харагдана
Амт хийгээд үнэр нь мэдрэгдэнэ
Ахуйд оршигч бүхэн
Арга үгүй чанарлаг юм гээч ....

Яриад байхад үл сонсоно
Яваад байхад үл анзаарна
Хэлээд байхад тэд үл ойлгоно
Хэлээ хазаад дуугарахгүй байж үл болох
Хийсвэр ертөнцийн чанарлаг бүхэн
Хэлхийн аргагүй хоосон юм гээч ....

Юунд би ийнхүү утга төгөлдөрөөс
Төгөлдөр бус руу тэмүүлж
Юу ч үгүй хоосонг хүссэн бодолдоо
Бэдэртэж зүтгэнэ вэ ?
Сэв хийх салхи үгүй бүрэнхийн дунд аниргүйг мэдэрч
Сэтгэлээ нуусан харанхуйн шидийг совиндоо зурна вэ?
Хэмжээ хязгаар үгүй бодлын дайдад, зүрхэн тольтод
Хэн нэгний гуниглах чимээнээс өөрийгөө аргамжаад
Буй мартагдавч буйдхан эргэх хүмүүний заяанаа
Буцаад явахаа мартан алдаад амьдралд шунана вэ ?
Гэнэ гэнэхэн санаа алдахуйяа сэтгэл хөндүүрлэнэ
Гэзгээн задлаад бодолд дарагдхуйяа өөртөө хэмлэгдэнэ
Эхлэлгүй төгсгөлгүй гинжин хүрдэнд шүлэг шигээ амьдархад
Ээжий сүүний цэгээн дусал сүнс амирлаана